#7

„Podjęłam pierwszą samodzielną decyzję w swoim życiu i nagle wszystko się zmieniło. Ale czy nie tak właśnie jest, że każdy kiedyś musi wziąć los we własne ręce i sam ponosić wszelkie tego konsekwencje?”

                Ściemniało się, gdy Martina ubrana w sportowy strój i ze słuchawkami w uszach ruszyła na wieczorne bieganie. Nie robiła tego tylko dla swojego ciała, ale też dla ducha. Mniej bezczynności – mniej bzdurnego rozmyślania. Wsłuchiwała się w muzykę, kontrolując każdy ruch ciała i oddech. Już po jakimś kwadransie poczuła pot spływający po plecach, ale nie czuła zmęczenia.

Przemierzała opustoszałe ulice oświetlone wątłym światłem latarni. W ułożonych rzędami, niczym klocki, domach paliły się światła i czasem nawet dostrzegała zarysy postaci i całych rodzin... Przyspieszyła, żeby nie zauważać tych wszystkich szczegółów, a gdy wracała próbowała nie myśleć o tym, czy ktoś na nią czekał.

Nie. Nikt na nią nie czekał. Wszystkie światła były zgaszone, a rodzice chyba już zwyczajnie spali, choć godzina nie była jeszcze zbyt późna. Przygotowała sobie kąpiel i wypiła dużo wody, uzupełniając płyny, lecz zanim weszła do wanny rozdzwoniła się jej komórka.

– Tak? – odebrała, nie patrząc kto dzwoni.

– Cześć. Mam nadzieję, że cię nie obudziłem – odezwał się Max.

– Skądże. Właśnie wróciłam z biegów – oznajmiła.

– Co? Wiedziałem, że nie lubisz wcześnie chodzić spać, ale czy ty czasem nie przesadzasz? Nie powinnaś biegać sama po nocy – zdenerwował się.

– A czy jest ktoś, kto mógłby mi towarzyszyć? – spytała nieco ironicznie.

– Może ten twój nowy adorator? – zaśmiał się, zapewne przypominając sobie sytuację, w której sam brał udział.

– Niestety wyjechał – odpowiedziała, starając się nie zdradzić żadnych uczuć.

– Aha... Mam nie zadawać pytań?

– Nie masz o co pytać. – Pokręciła głową, choć nie mógł tego widzieć.

– Ale polubiłaś go, co nie? – Wychwyciła w jego głosie ton, który wskazywał na to, że chciał się z nią droczyć.

– Może?

– Ale się boisz – dodał szybko.

– Proszę, nie rozmawiajmy o tym, bo nie potrzebuję jeszcze bardziej się dołować. Już mi wystarczy – westchnęła.

– Przepraszam, że wtedy nie przyjechałem. Nie byłem pewien, czy chciałabyś się jeszcze ze mną widzieć. – Zmienił temat.

– Nie ma sprawy. Wiesz, chyba za bardzo przyzwyczaiłam się do twojej obecności – wyznała. – Muszę odnaleźć się w nowej sytuacji, ale tak nagle wszystko zaczęło się zmieniać… – zamyśliła się.

– Też to zauważyłem. A jak układa ci się z rodzicami?

– Nijak – odburknęła, dając mu do zrozumienia, że wkracza na niebezpieczny teren.

– OK. W takim razie zdradzę ci, że… poznałem kogoś. Właściwie to zauważyłem… pewną dziewczynę, ale nie sądzę, żeby ona chciała wchodzić w jakikolwiek związek. A już zwłaszcza ze mną. Zresztą ja sam nie wiem, czy powinienem w ogóle próbować. – Wyraził swoje wątpliwości.

– To wspaniale, że się zakochałeś. Jesteś cudownym facetem, a ta dziewczyna nawet nie wie, jaką jest szczęściarą. – Martina szczerze się ucieszyła.

– E tam, od razu zakochałem… – Chyba nieco się zmieszał.

– Zdradź mi coś o tej dziewczynie – zainteresowała się.

– Wolałbym jeszcze nic nie mówić. Za wcześnie na to – urwał temat.

            Chwilę później skończyli rozmowę i Martina wreszcie mogła zażyć kąpieli. Czuła miłe uczucie zmęczenia w mięśniach, do czego dołączyła myśl o tym, że jest na świecie ktoś, kto o niej myśli. Chociaż czasami.

            A Andreas? Czy o niej myślał, tak jak ona o nim? Jak do tej pory się nie odezwał, a ona zwyczajnie nie miała odwagi, by zrobić to pierwsza.

            Nazajutrz, wracając z pracy, postanowiła wstąpić do mamy. Nie było wiele czasu do zamknięcia kwiaciarni, dlatego została do końca.

– Jak ci minął dzień? – spytała mamę.

– Dobrze. Normalnie – odpowiedziała lakonicznie, na co Martina tylko skinęła głową.

– A co u ciebie? – spytała mama chyba bardziej z grzeczności niż z zainteresowania. A może dziewczyna się myliła? Może zbyt surowo oceniała rodziców?

– Też dobrze. Jeśli się lubi to, co się robi, to chyba nie może być aż tak źle – odparła.

– Zamierzasz na stałe pracować jako kelnerka?

– Uważam, że to nic złego. Wcale by mi to nie przeszkadzało, co nie znaczy, że nie mam ambicji. – No cóż, nie dziwiła się mamie, że zadała takie pytanie.

– Kiedyś wspominałaś o studiach… Jeśli chodzi o pieniądze, to wiedz, że zawsze możesz na nas liczyć.

– Wiem. Cały czas o tym myślę, bo terminy składania podań na uczelnie dobiegają końca, a ja wciąż się waham. Bo czego tak naprawdę chciałabym się uczyć i co potem robić w życiu? Ciężko wybrać coś jednego, konkretnego, ale nie martw się – coś wymyślę. – Chyba nie za bardzo zadowoliła tym mamę, ale żaden dobry wykręt nie przyszedł jej do głowy.

– To może, skoro tak bardzo nie chcesz iść na studia, to może nauczysz się układać bukiety, żeby kiedyś objąć po mnie kwiaciarnię? – jakby od niechcenia rzuciła mama.

            To wcale nie była taka głupia myśl, bo w sumie mogłaby zrobić jakiś kurs i miałaby konkretny zawód. A przecież wiedziała, że mogłaby to polubić.

– W czym to jest lepsze od bycia kelnerką? – odpowiedziała jednak.

– Nie miałam zamiaru niczego tutaj porównywać – odparła ze spokojem mama. Czy ona teraz już nigdy się nie denerwowała? – Czy będziesz w niedzielę po południu w domu? – dodała.

– Tak, dlaczego pytasz?

– Przyjeżdża wujek Hans.

            Szykowało się spotkanie rodzinne, które wcale Martiny nie ucieszyło. Jakby jeszcze tego było jej trzeba do szczęścia.

            Pomogła mamie zamknąć kwiaciarnię i w prawie całkowitym milczeniu wróciły do domu.

            Jeszcze w tym tygodniu Martina wybrała się w podróż autobusem do Monachium i zapisała się na kurs florystyki. Miał on się odbywać w weekendy dwa razy w miesiącu. Było to bardzo korzystne rozwiązanie, przynajmniej w jej osobistym osądzie, gdyż nie będzie musiała rezygnować z pracy, czy wyjeżdżać na dłuższy czas z domu. Zwłaszcza, gdy niedawno wróciła.

            W drodze powrotnej, patrząc na przesuwające się za szybą monotonne, choć tak zmienne obrazy, myślała o zmianach, które ostatnio nastąpiły w jej życiu. Przez dość spory okres czasu wszystko było takie samo: szkoła, praca, mieszkanie cioci, Max… A teraz?

            Przez większość życia nie miał wpływu na to, co się działo z nią i wokół niej. To inni podejmowali decyzje za nią, a ona się im podporządkowywała. To ciocia zdecydowała, że wyjedzie, ciocia pomagała w znalezieniu pracy. Właściwie po raz pierwszy i bez niczyjej pomocy czy zachęty podjęła decyzję o powrocie do domu i to nagle wywołało lawinę zmian. Przyszło pewnego rodzaju rozstanie z Maksem, wyjawienie prawdy o swojej przeszłości, poznanie Andreasa i to powolne otwieranie się przed nim. A dziś zrobiła kolejny krok. Żadnego z nich nie żałowała, a nawet jeśli miałaby się zawieść, to co? W końcu i na nią przyszedł czas, kiedy musiała wziąć los we własne ręce i ponosić konsekwencje swoich decyzji. Ale czy nie tak właśnie ma być? To jej życie i ma prawo przeżyć je po swojemu, łącznie z popełnianiem błędów.

            Szkoda, że to tylko w myślach wszystko jest takie łatwe, a gdy przychodzi w rzeczywistości zmierzyć się z problemem czy podjąć konkretne kroki, pojawia się wahanie. Ta głupia myśl o tym, co będzie dalej, a później wypominanie sobie, co by było gdyby…

            Rozmyślanie. Sporo czasu poświęcała ostatnio tej czynności, z której nic nie wynikało. Dni mijały i nagle już była niedziela i wizja rodzinnego spotkania zawisła nad nią niczym ogromna burzowa chmura. Nie wiadomo dokładnie, czy to jej negatywne nastawienie, czy jakaś siła wyższa sprawiła, że obawy z minuty na minutę stawały się rzeczywistością.

            Już od momentu powitania rodziny wujka Hansa wyłapywała dziwne spojrzenia rzucane w jej kierunku. Przy stole było jeszcze gorzej, choć mało kto się do niej odzywał, a ona sama nie miała zamiaru się wtrącać. Siedziała wśród nich, czując się jak zwierzę w klatce. Albo i gorzej. W ich oczach widziała oskarżenie, może lekką drwinę… Na pozór wszystko jednak wyglądało pięknie i towarzystwo dobrze się bawiło.

            Martina nie wytrzymała i, korzystając z tego, że chwilowo zupełnie ją ignorowali, wstała od stołu i wyszła z domu, trzaskając drzwiami, od czego zwyczajnie nie mogła się powstrzymać. Nie obchodziło jej w tym momencie to, co sobie pomyślą, co będą gadać. Ważne, że już jej tam nie było, ale co teraz? Gdzie miała się podziać, dokąd pójść?

            Miała ochotę tupać nogami, walić pięściami w ścianę i krzyczeć, lecz tego nie zrobiła. Zacisnęła tylko dłonie w pięści i ruszyła przed siebie, czując na sobie łagodzący złość dotyk ciepłych promieni słonecznych. Ostatnich już tego dnia, bo za chwilę miały skryć się za statycznymi górami.

            Nogi same poniosły ją na cmentarz przed grób babci, gdzie nie spędziła zbyt dużo czasu. Patrzyła na wyryte w kamieniu litery i cyfry, które dla wielu przechodzących nic nie znaczyły, a dla niej były czymś bardzo ważnym. Patrzyła na tak dobrze znaną twarz uśmiechającą się ze zdjęcia. Na płycie grobowca stały sztuczne dekoracje i nie paliło się ani jedno światełko. Pomyślała, że to musi się zmienić, bo nie można tak szybko zapomnieć, tak łatwo wymazać z pamięci znany, kochany obraz wspólnie spędzonych chwil. Pamięć. Chociaż tyle powinno zostać. Sama w przyszłości też chciałaby, żeby ktoś o niej pamiętał. Tylko czy po śmierci będzie miał kto o niej pamiętać? Czy ktoś zostawi na grobie choć jedno symboliczne światełko?

            Samotna strużka spłynęła po policzku dziewczyny, bo nie mogła płakać, choć pod powiekami czuła gromadzące się łzy, czekające, by wypłynąć strumieniem. Pokręciła zrezygnowana głową, dochodząc do wniosku, że nie pora, by rozmawiać ze zmarłymi. Dość tego wszystkiego!

            Biegła, widząc świat jak przez mgłę, aż, nie wiedzieć czemu, znalazła się przed samotnym domkiem Eriki. Chęć przebywania z drugim człowiekiem podświadomie zwyciężyła. To nic, że jej koleżanki nie było jeszcze w domu, gdyż wkrótce powinna wrócić z pracy. Martina usiadła na schodkach i próbowała uspokoić oddech, skupiając się na zapadającym zmierzchu. Niestety przyspieszony puls zwrócił jej uwagę na nabrzmiałe żyły na dłoniach. Spojrzała na nadgarstki, gdzie pod cienką skórą wyraźnie było widać rysujące się fioletowe, a może raczej niebieskie, linie. Przewody doprowadzające życie do każdej cząstki ciała.

            Ile razy to robiła? Ile razy patrzyła na te miejsca, myśląc, że jednym zdecydowanym ruchem mogłaby dać ujście życiu? Pozwolić mu odejść w lepsze miejsce, w lepszy wymiar i uwolnić ciało, uwolnić siebie… Nie umiała tego zrobić.

            Tak rozmyślającą na schodach Martinę zastała Erika.

– Co ty tu robisz? – Wyglądała na bardzo zaskoczoną. Martina otworzyła usta, żeby coś powiedzieć, ale gdy ich oczy się spotkały, zawiązała się między nimi milcząca nić porozumienia.

            Erika podeszła i zwyczajnie ją objęła, siadając obok. Martina w końcu zaczęła płakać, a jej bezgłośny potok łez przerywał od czasu do czasu niepowstrzymany szloch.

– Wejdźmy do środka – stanowczo powiedziała Erika, podając jej chusteczkę do otarcia twarzy. Odpowiedziała skinieniem głowy.

            Erika posadziła ją na kanapie w pokoju i sama usiadła obok, patrząc na nią wyczekująco.

– Co mam ci powiedzieć? – spytała, podciągając kolana pod brodę. – Nie chcą mnie tam. Nienawidzą mnie. Nie należę już do ich rodziny… – wyznała z żalem, patrząc przed siebie.

– Musisz opowiedzieć mi wszystko od początku – zaproponowała Erika, dotykając lekko ramienia koleżanki.

– Naprawdę chcesz wiedzieć wszystko? – zdziwiła się Martina.

– Tak. Dlaczego nie?

– Wiesz, że początek sięga moich narodzin?

– Mamy czas. Opowiadaj. – Usadowiła się wygodniej.

– Dobrze, ale potem ty zdradzisz mi, dlaczego mieszkasz sama.

            Erika się zmieszała, ale po namyśle zgodziła się na taką propozycję, dlatego Martina zaczęła opowiadać.

– Nie wiem, czy moi rodzice byli kiedykolwiek szczęśliwi, ale może odnalazłabym w pamięci jakieś lepsze momenty. Wszystko to dlatego, że mój ojciec pił, odkąd się urodziłam, a i wcześniej pewnie też. Nie wiem nawet, czy byłam chcianym dzieckiem, gdyż moi rodzice  nigdy więcej nie zdecydowali się na kolejne. Odkąd pamiętam, bardzo bolało mnie to, że jestem sama. Tata bardzo często wracał do domu późno i musiałam słuchać, jak mama go atakuje, a on coś jej tam odbąkuje. Budziłam się w nocy i cicho płakałam… – zamilkła na chwilę. – Moczyłam się, czym denerwowałam mamę. Było źle, choć nigdy nie dali mi do zrozumienia, że mnie nie kochają. Z wiekiem znosiłam to wszystko coraz gorzej i były momenty, gdy nienawidziłam ojca, że pił i biernie wysłuchiwał narzekań mamy. Nienawidziłam mamy, że wrzeszczała i wszczynała awantury. Nienawidziłam tej niepewności i oczekiwania na to, co się wydarzy i jak skończy się dzień. W szkole też nie było mi łatwo, bo wszyscy znali moją sytuację i trzymali się ode mnie z daleka. Ja też nie kwapiłam się do zawierania z kimkolwiek bliższej zażyłości. Chciałam zniknąć z powierzchni ziemi, rozpłynąć się w powietrzu. Dopiero babcia, która była ze mną od początku, wysłała mnie do cioci do Monachium, gdzie spędziłam ostatnie cztery lata i poznałam Maksa. Po co wróciłam? Nie wiem, jak sobie to w ogóle wyobrażałam… Traktują mnie, jakby się mnie bali, ale wiem, że mają do mnie żal. Nie rozmawiają ze mną tak, jakbym tego chciała. Nie wiem… Chyba myślałam, że uda nam się stworzyć idealną rodzinę… – Martina ukryła twarz w dłoniach, ale nie płakała. Poczuła, że Erika otoczyła ją ramieniem.

– Ja też nie mogę dogadać się z rodzicami, dlatego mieszkam tu sama. Sama, odkąd moja ciocia umarła… – zaczęła Erika. – Może nie okazałam się dobrą córką, gdy rodzice zapewne chcieli dla mnie dobrze, ale nie mogłam się im podporządkować. Wcześniej byłam szczęśliwa, zakochana na zabój w przystojnym mężczyźnie. W tak zwanej dobrej partii. Po zdaniu matury miałam wyjść za niego za mąż. Wszystko było już zaplanowane: data ustalona, suknia kupiona, zaproszenia wypisane… Przez przypadek dowiedziałam się,  że mój przyszły mąż nie był wobec mnie uczciwy. Zwyczajnie zdradzał mnie tuż przed ślubem. Nie mogłam tego zignorować i wbrew rodzicom nie zgodziłam się na ślub. Może popełniłam błąd, ale nie mogłabym żyć pod jednym dachem i tworzyć rodziny człowiekiem, który tak mocno mnie zranił.

            Martina podziwiała Erikę za to, z jakim spokojem o tym mówiła.

– Poznając cię, nawet przez myśl by mi nie przeszło, że masz za sobą taką przeszłość. Chociaż… – Martina zamyśliła się.

            Nagle zadzwonił telefon Eriki.

– Nie bardzo mogę teraz rozmawiać – powiedziała po odebraniu. – Jest u mnie… Mam gościa. – Wyglądała na speszoną. – Nie sądzisz, że powinniśmy… – Usłyszała jeszcze Martina, zanim Erika wyszła z pokoju.

– Ciekawe – powiedziała do siebie. Po czym zauważyła plik czystych kartek. Zabrała jedną i po chwili udało się jej też znaleźć długopis. Zabrała się za rysowanie przywiązanej do krzesła postaci, wokół której siedzieli ludzie ze zwierzęco wykrzywionymi twarzami. Rysowała szybko, zdecydowanymi ruchami.

            Gdy wróciła Erika, była zszokowana umiejętnościami przyjaciółki, widząc jej nieco schematyczny rysunek.

            Martina podniosła wzrok znad kartki i spojrzała Erice w oczy. Dostrzegła jej wahanie, jakby chciała jej o czymś powiedzieć. Czekała, choć spodziewała się tylko jednego wyznania, które, wbrew obawom przyjaciółki, wcale by jej nie zmartwiło.

– Powiedz to wreszcie – pospieszyła ją. – Nie bój się. – Ujęła jej dłoń, dodając otuchy.

– Dzwonił Max. Twój Max – wyznała.

– Wiedziałam! – Uśmiechnęła się. – Jeden szczegół – to nie jest „mój” Max. Coś mi się wydaje, że wkrótce będzie twój.

– Daj spokój. – Zarumieniła się.

– Wspaniały z niego człowiek, wierz mi.

– Wiem, dlatego nie zasługuję na niego. – Erika spuściła wzrok.

– O czym ty mówisz? – Martina się oburzyła. – Kto, jeśli nie ty? Sprawiłaś, że się tobą zainteresował. To nie przypadek. I nie myśl czasem, że Max skacze z kwiatka na kwiatek. O nie! Nie wiem, czy on w ogóle kogokolwiek już kochał. Myślę, że ty będziesz pierwsza. – Uśmiechnęła się do zmieszanej dziewczyny. – Gratuluję.

            Martina została na noc u Eriki. Było już późno, a ona wciąż próbowała zasnąć, gdy zadzwonił jej telefon. Chwyciła go wystraszona i o mało co na powrót nie wypuściła, gdy na wyświetlaczu zobaczyła TO imię. Odebrała jednak szybko, żeby natarczywy dźwięk nie zbudził śpiącej w sąsiednim pokoju Eriki.

– Nie obudziłem cię, prawda? Pomyślałem, że skoro tak nie lubisz wieczorów, to umilę ci jakoś ten czas. Proszę, nie gniewaj się na mnie. – Usłyszała głos Andreasa.

– Ojej! Nie wiem, co mam powiedzieć – wyznała zaskoczona słowami, którymi ją zarzucił.

– Przepraszam za ten słowotok.

– Nic nie szkodzi. Więc nie obudziłeś mnie i… bardzo się cieszę, że zadzwoniłeś – przyznała się. – Musisz tylko chwilę poczekać, aż wyjdę na zewnątrz – szepnęła do słuchawki.

– A to dlaczego? – spytał.

– Nie jestem u siebie – odparła, wychodząc przed dom i cichutko sadowiąc się na schodkach. Noc była przyjemnie ciepła, a niebo rozświetlały miliony gwiazd i okrągły księżyc. – Już mogę gadać.

– Dobrze, wiec opowiedz mi, co się stało.

– Nic takiego. Powiedzmy, że miałam drobne nieporozumienie z rodzicami. Ale to nic takiego. Po prostu musiałam z kimś porozmawiać, dlatego poszłam do Eriki – wyjaśniła.

– Mogłaś zadzwonić do mnie.

– Hm… Myślałam o tym, ale bałam się?

– Czego? Chyba nie mnie? – Udawał się być oburzony.

– Nie mówmy o tym. Opowiedz co u ciebie – zmieniła temat.

– Codziennie ćwiczymy. Całkiem nieźle mi idzie, dlatego jestem pozytywnie nastawiony do zbliżającego się sezonu.

– Na pewno będziesz świetny. Wiesz, trochę zorientowałam się, o co chodzi w tym sporcie i jak to wszystko wygląda – poinformowała go.

– Cieszę się. Czyżbym pozyskał kolejną fankę tego sportu?

– Może…?

– A co robiłaś od czasu naszego ostatniego spotkania?

– Byłam w Monachium i zapisałam się na kurs, żeby móc pracować w kwiaciarni mojej mamy.

– Nie wolałabyś robić czegoś innego? Na przykład rysować, malować, czy coś takiego? Jesteś w tym naprawdę dobra.

– Nie znasz się – zbyła go.

– Może masz rację, ale mam oczy i widzę, że twoje rysunki mają duszę. Decyzja jednak należy do ciebie.

– Myślę, że Max zakochał się w Erice – powiedziała.

– Nie jesteś zazdrosna, że tak szybko znalazł sobie nowy obiekt zainteresowania?

– Co? Żartujesz sobie? – oburzyła się. – Cieszę się.

– A ja będę się cieszył, gdy w końcu znowu się z tobą zobaczę.

            Martina odchrząknęła, ale nie bardzo wiedziała, co by tu  odpowiedzieć. Zrobiło się jej ciepło na sercu od tych słów.

– Kiedy to będzie? – spytała z nadzieją, że dowie się czegoś konkretnego.

– Może już niedługo?

– Czyli nie wiadomo kiedy – podsumowała.

– O nie! Słyszę zbliżające się głosy. To nie wróży niczego dobrego.

            Martina usłyszała jakiś hałas i kilka męskich głosów przekrzykujących się nawzajem. W końcu ktoś wyrwał Andreasowi telefon z ręki.

– Hej, maleńka! – Usłyszała głos Wanka. – Nawet sobie nie wyobrażasz, co my tu mamy z naszym małym Andim. Nawet przez sen wypowiada twoje imię – nawijał starszy Andreas.

– Oddaj ten telefon, durniu! I nie gadaj głupot! – Usłyszała głos Wellingera.

– Ja gadam głupoty? Martina, słyszysz mnie? To wszystko jest prawdą! – krzyczał tak, że aż musiała odsunąć telefon od ucha. Do tego nie wiedziała, co ma powiedzieć. Na szczęście połączenie zostało przerwane.

            Siedziała przez chwilę zdezorientowana, a potem zwyczajnie wróciła do łóżka. Zanim jednak zasnęła, dostała wiadomość od Andreasa, w której przepraszał za tę dziwną sytuację  i za swoich zwariowanych kumpli. Odpisała mu tylko, że nic się nie stało i że porozmawiają, gdy się zobaczą. Miała cichą nadzieję, że nastąpi to naprawdę w niedługim czasie.